Νίκη Ορλάνδου: Mια Ελληνίδα στο Χόλιγουντ

Στο μικρό διάστημα που βρέθηκε στην Ελλάδα συναντήσαμε τη Νίκη Ορλάνδου, η οποία έδωσε αποκλειστική συνέντευξη στην «Espresso». Η Ελληνίδα παραγωγός που ζει και εργάζεται στο Λος Αντζελες, μας μίλησε για τη δύσκολη πορεία που ακολούθησε, για τη συνεργασία της με μεγάλους σταρ του Χόλιγουντ και για τα μελλοντικά σχέδιά της που περιλαμβάνουν την Ελλάδα.

- Ξεκινήσατε από τις Σπέτσες και βρεθήκατε στο Λος Αντζελες να δουλεύετε σε σημαντικές χολιγουντιανές παραγωγές. Σχεδιάζατε από την αρχή να μείνετε μόνιμα στην Αμερική ή προέκυψε στην πορεία;Οταν είναι κανείς πολύ νέος, όπως ήμουν εγώ όταν έφυγα από την Ελλάδα μετά το Λύκειο, δεν σκέφτεται τόσο μακριά. Οχι, δεν είχα σκοπό να μείνω στο Λος Αντζελες μόνιμα τότε. Νόμιζα ότι θα σπούδαζα και θα γύριζα πίσω έχοντας σπουδάσει και θέατρο και την κουλτούρα μιας άλλης χώρας. Ως μία πολύ ορεξάτη μικρή, ήθελα να ανακαλύψω τον κόσμο και αυτό ήταν η πυξίδα μου. Ομως όταν πέρασαν δύο-τρία χρόνια και συνειδητοποίησα ότι ίσως μείνω εκεί μόνιμα, τότε λίγο πανικοβλήθηκα, διότι ένιωσα ενοχή γι’ αυτούς που άφησα πίσω. Αρχικώς πήγα στο Λος Αντζελες να σπουδάσω θέατρο στη σχολή της Στέλα Αντλερ. Αυτό ήταν κάτι το οποίο λειτούργησε σαν καταλύτης. Με έκανε να ανακαλύψω ότι ανήκα πίσω από τα παρασκήνια και την κάμερα, και έτσι βρέθηκα στο πανεπιστήμιο του USC για σπουδές κινηματογράφου. Δεν σταμάτησα να ακολουθώ το ένστικτό μου και να κάνω αυτό που πραγματικά ήθελα. Αυτός ήταν τελικώς και ο λόγος που κατέληξα να μείνω μόνιμα εκεί.

- Τι σας λείπει περισσότερο από την Ελλάδα; Εχετε συγγενείς εδώ; Ολοι οι συγγενείς μου, εκτός από τα μικρότερα αδέλφια μου που ζουν στην Ολλανδία, βρίσκονται στην Ελλάδα. Αυτό που μου λείπει πάνω απ’ όλα είναι το είδος της κοινωνικότητας που έχουμε εδώ, με την οικογένεια και τους φίλους. Η συχνότητα και η ευκολία της επαφής που είναι σχεδόν αδύνατο να υπάρξουν στο Λος Αντζελες, εκτός εάν είναι κανείς αργόσχολος. Προσπαθώ και έρχομαι τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο… αν και φέτος είμαι τυχερή. Τα κατάφερα να είμαι ξανά πίσω τώρα!

- Μιλήστε μας λίγο για τη ζωή σας στην Ελλάδα.Πιο πολύ απ’ όλα θυμάμαι τη μετάβαση από την Αθήνα στις Σπέτσες. Ο πατέρας μου, βλέποντας από τότε κιόλας πόσο άλλαζε η Αθήνα, αποφάσισε να εγκατασταθούμε εκεί, σε ένα σπίτι-κληρονομιά της οικογένειάς του από το 1800 και νωρίτερα. Πολύ χρωματιστά χρόνια. Αλλά σίγουρα με έκαναν αυτή που είμαι, μιας και η ιστορία, την οποία λατρεύω, μας περιέβαλε από παντού. Επίσης, τα παιδικά χρόνια μου πάντα φέρνουν αναμνήσεις του παππού μου, του Ιάσονα, που ερχόταν κάθε Πάσχα και καλοκαίρι στο σπίτι αυτό, στο εξοχικό των παιδικών του χρόνων και γινόταν η ψυχαγωγία μας. Δεν μας ενδιέφερε τόσο η τηλεόραση όσο το να ακούμε τις ατελείωτες ιστορίες που μας έλεγε. Πιστεύω ότι αυτός είναι η αιτία που έγινα «story-teller» όπως λένε και οι Αμερικανοί τους film-makers. Μου πέρασε το γονίδιο του να θέλω να μεταφέρω ιστορίες.