Το παράπονο της Πωλίνας

«Ενα δρομάκι με το όνομά του δεν το αξίζει;» Η Πωλίνα Γκιωνάκη έχει να μιλήσει αρκετό καιρό δημόσια αποφεύγοντας τις ανούσιες συνεντεύξεις, όπως λέει η ίδια. Οταν όμως αποφασίζει να το κάνει, μιλάει πάντα μέσα από την καρδιά της και δεν μασάει τα λόγια της...
Συναντηθήκαμε στο καφέ γνωστού ξενοδοχείου -όπου ήρθε μαζί με τον γιο της γιατί λίγο πριν είχαν ένα κοινό επαγγελματικό ραντεβού- και πραγματικά μας άνοιξε την καρδιά της. Μιλήσαμε για τον πατέρα της, τον αείμνηστο κωμικό Γιάννη Γκιωνάκη (τον «Γιάννη της», όπως τον αποκαλεί η ίδια) και μας εξομολογήθηκε την απορία της: «Η πολιτεία, όπως και κανείς άλλος φορέας δεν έχει κάνει τίποτα για τον πατέρα μου. Ακόμη και ο δήμος Πεύκης, στον οποίο έζησε τόσα πολλά χρόνια, δεν έδωσε το όνομά του στο τοπικό θέατρο. Ούτε και στο δρόμο μπροστά από το σπίτι όπου έζησε τόσα χρόνια...» Επίσης, δεν δίστασε να πει τη γνώμη της έξω από τα δόντια για τους νέους ηθοποιούς υποστηρίζοντας ότι μιλάνε και τραβάνε τις καταλήξεις παίζοντας με ένα στιλ που θυμίζει τον Γιώργο Μαρίνο. Οσο για την Κατερίνα Παπουτσάκη που υποδύθηκε την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην τηλεόραση, δήλωσε πως έπαιξε το ρόλο ως μίμος της και όχι ως ηθοποιός.

«Οταν πέθανε ο Γιάννης μου έκλαιγα συνέχεια, κόντεψα να τρελαθώ»
Πριν από μερικά χρόνια, η Πωλίνα Γκιωνάκη κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τον τίτλο που περιλαμβάνει τις σκέψεις και τα εσώψυχά της για τον διάσημο πατέρα της. Ενα βιβλίο πολύ προσωπικό, γραμμένο από μια κόρη στον πατέρα της αποκαλώντας τον μάλιστα με το μικρό του όνομα.

«Θα πρέπει να σας πω ότι όταν πέθανε ο πατέρας μου, ο “Γιάννης μου”, όπως τον έλεγα πάντα, είχα πολύ μεγάλο πρόβλημα. Κόντευα να τρελαθώ. Συνέχεια έκλαιγα. Του είχα πολύ μεγάλη αδυναμία και δεν το ήξερα. Με το βιβλίο αυτό λυτρώθηκα! Αναφέρομαι στο πώς βίωσα τη ζωή μου δίπλα του και θα πρέπει να σας πω ότι τον δικαιολογώ σε όλα. Ενώ όσο ζούσε ήμασταν σε μεγάλη κόντρα και τότε δεν τον δικαιολογούσα... Εκείνος έλεγε άσπρο και εγώ μαύρο. Τώρα όμως, ό,τι έχει να κάνει με εκείνον το αγαπάω. Μπορεί να μην εγκρίνω μερικά πράγματα, αλλά βρίσκω λόγους γιατί τα έκανε και τον συγχωρώ. Οπως ο πατέρας και η μάνα “σκεπάζουν” τα παιδιά τους, έτσι και τα παιδιά θα πρέπει να “σκεπάζουν” τους γονείς τους...»