Ενα κλικ μια ιστορία

Το 1987 η Αλέξια -η οποία λίγους μήνες νωρίτερα είχε εκπροσωπήσει την ιδιαίτερη πατρίδα της, την Κύπρο, στην Eurovision με το τραγούδι «Ασπρο-μαύρο» που κέρδισε την έβδομη θέση- ήρθε στο γραφείο μου στο περιοδικό «ΚΑΙ» και της πήρα συνέντευξη για τη στήλη μου «Ελα να πιούμε καφέ». Είχε έρθει δύο μήνες πριν στην Αθήνα για να εγκατασταθεί μόνιμα και να αναζητήσει την τύχη της στο ελληνικό τραγούδι. Θυμάμαι, ήταν ένα συνεσταλμένο και καλοκάγαθο κορίτσι (με τα μαλλιά μαζεμένα πίσω...) με πολλά όνειρα που ξεπερνούσαν τα στενά όρια της χώρας μας. Λίγες μέρες αργότερα θα κυκλοφορούσε ο πρώτος δίσκος της σε μουσική Κώστα Χαριτοδιπλωμένου και ήταν πολύ χαρούμενη γι’ αυτό. Τη ρώτησα για τις σπουδές που είχε κάνει και έπεσα από τα σύννεφα όταν άρχισε να μου αναλύει τις περγαμηνές της. Μεταξύ άλλων μου είπε: «Σπούδασα μουσική σε πανεπιστημιακή σχολή τζαζ στο Μπέρκλεϊ για τέσσερα χρόνια. Οταν φοιτούσα στη σχολή, κάποιοι κυνηγοί ταλέντων από τη CBS ήθελαν να κάνουν ένα άλμπουμ με νέους τραγουδιστές και -από διακόσιους συμφοιτητές μου- διάλεξαν εμένα για να τραγουδήσω το κύριο τραγούδι του δίσκου. Επίσης, τελειώνοντας τη σχολή ο Τσίκ Κορία με επέλεξε να τραγουδήσω μαζί του σε δύο συναυλίες που έδωσε στον χώρο του πανεπιστημίου»...

Λίγες μέρες μετά τη συνέντευξή μας κυκλοφόρησε ο δίσκος της και το κομμάτι που ξεχώρισε είχε τον τίτλο «Τα κορίτσια ξενυχτάνε». Αυτό το τραγούδι της Αλέξιας -που ακούγεται μέχρι σήμερα- είχε δημιουργήσει μεγάλο... πανικό στις ντίσκο στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Τα κορίτσια της εποχής δεν ήταν τόσο απελευθερωμένα όσο τα σημερινά (που για να ξεσαλώσουν στα κλαμπ και τα μπουζούκια δεν χρειάζονται άντρες συνοδούς όπως γινόταν παλιότερα...) και έβρισκαν σε αυτό το τραγούδι τον... ύμνο της ανεμελιάς τους. Ο κοριτσόκοσμος της εποχής χόρευε και τραγουδούσε με ένα σώμα και μια φωνή: «Τα κορίτσια ξενυχτάνε μόνα ή δυο-δυο, έτσι κάνω κι εγώ»...

Η Αλέξια διαθέτει σπουδαία φωνή και θα μπορούσε να είχε κάνει μεγάλη καριέρα στον χώρο της τζαζ μουσικής, αν έφευγε για το εξωτερικό και ακολουθούσε τα διεθνή όνειρά της. Οπως μου εξομολογήθηκε, είχε επηρεαστεί από τον τρόπο ερμηνείας της Αρίθα Φράνκλιν και της Μπίλι Χόλιντεϊ... Δυστυχώς, η ζωή δεν μας τα φέρνει πάντα όπως θα θέλαμε και όπως μας αξίζει. Με το πέρασμα των χρόνων κάπου «χάθηκε» (μεταξύ Αθήνας, Θεσσαλονίκης και Κύπρου...) για προσωπικούς λόγους και εδώ και πάρα πολλά χρόνια είναι εκτός μουσικής σκηνής. Για μένα παραμένει πάντα μια πολύ καλή τραγουδίστρια και παλιά καλή φίλη. Οσες φορές την κάλεσα για να συμμετάσχει σε φιλανθρωπικές και κοινωνικές εκδηλώσεις -χωρίς αμοιβή, βέβαια- ήταν πάντα παρούσα.
 ΥΓ.: Η Αλέξια ανάμεσα σε θαυμαστές της στον χορό των ντισκ τζόκεϊς στη θρυλική ντισκοτέκ «Video Disco».  ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΜΠΟΥΝΙΑΣ