Προφασιζόμενος τον συγγενή κάποιου ασθενούς μπήκα κρυφά στο «Δρομοκαΐτειο» γιατί ήθελα να αποκτήσω την εμπειρία του πώς ζει και κινείται ένας ψυχικά διαταραγμένος άνθρωπος, όπως ήταν ο μεγάλος μας ποιητής Ρώμος Φιλύρας τον οποίο ενσαρκώνω στο σανίδι, αποκαλύπτει στην «Espresso» ο ηθοποιός. «Στη συνέχεια όμως πήρα άδεια από το θεραπευτήριο και πολύ διακριτικά, αλλά και με αγάπη αφουγκράστηκα τον τρόπο ζωής πολλών ανθρώπων που φιλοξενούνται εκεί. Οι ώρες που πέρασα στο “Δρομοκαΐτειο” ήταν για μένα μεγάλο σχολείο, όχι μόνο για να υποδυθώ καλύτερα το θεατρικό μου ρόλο, αλλά και για τη ζωή μου την ίδια» εξομολογείται ο Πέτρος Ξεκούκης. Αυτό που τον συγκλόνισε πιο πολύ ήταν οι μορφές των αρρώστων που τριγυρνούσαν στον περίβολο, όπως ακριβώς τις περιγράφει γλαφυρά και ο ποιητής στο συγκλονιστικό κείμενό του «Η ζωή μου εις το “Δρομοκαΐτειον”».
Ο Ρώμος Φιλύρας (ποιητής, πεζογράφος και χρονογράφος σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά) έζησε στο θεραπευτήριο από το 1927 μέχρι το 1942 που έφυγε από τη ζωή. Τα άπαντά του -έμμετρα και πεζά- εκδόθηκαν το 1939 με την επιμέλεια του Αιμίλιου Χουρμούζιου. ΑΛΚΙΝΟΟΣ ΜΠΟΥΝΙΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου