"Ανθρωποι που μου έκλειναν την πόρτα και τώρα μου ζητούν να τους έχω στα υπόψη μου"

Ο Γιώργος Μακρής έχει χιούμορ, γι’ αυτό και για τρίτη συνεχόμενη χρονιά γνωρίζει την επιτυχία με δικό του θίασο. Αυτή τη φορά με την παράσταση «Μπρίζον Break: Αχ, ρουφιάνα πεθερά», πάντα στο θέατρο «Μαίρη Αρώνη». Το ξεκαρδιστικό έργο που συνυπογράφει με τον Θανάση Αλφόνσο έχει κερδίσει τις εντυπώσεις του κοινού. Η «Espresso της Κυριακής» τον συνάντησε στα παρασκήνια του θεάτρου και εκείνος άνοιξε την καρδιά του και μίλησε για όλους και για όλα με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο...
 
- Γιατί ο τίτλος «Αχ, ρουφιάνα πεθερά»;Η Ελλάδα έχει γίνει.... πεθερά αρκετών κρατών και με τη συμπεριφορά της πολλές φορές έχει γίνει και ρουφιάνα. Ακούω τη φράση αυτή τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα από τον κόσμο. Από την άλλη βεβαίως, πεθερά μπορεί να είναι η μητέρα μου ή οποιουδήποτε άλλου και να την ταυτίζω με το πιο γλυκό πρόσωπο στον πλανήτη και την οικογένεια. Το άτομο της απολύτου εμπιστοσύνης που μπορεί να γίνει και το πιο επικίνδυνο.

- Ποιος σας ενέπνευσε για το έργο; Οι βουλευτές που έχουν τα περισσότερα προβλήματα. Γι’ αυτό άλλωστε ξεσπούν στην Ελλάδα και στους Ελληνες…

- Μιλήστε μας για τα καλλιτεχνικά... Γίνατε επιχειρηματίας, παραγωγός. Τα περιθώρια προκειμένου να πετύχει κάποιος πλέον είναι πολύ στενά...
Και η δουλειά μας δυστυχώς είναι… ρουσφετολογική, ιντριγκαδόρικη. Μια δουλειά «λακέδων» και ατάλαντων. Γι’ αυτό βλέπεις το ένα σχήμα μετά το άλλο να κατεβαίνει. Δυστυχώς, οι υπεύθυνοι ρίχνουν τα βάρη στα σενάρια. Βλέπεις ότι υπάρχουν ηθοποιοί που δεν υποστηρίζουν σωστά τους ρόλους τους λόγω ανεπάρκειας ταλέντου. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν έχει καλούς ηθοποιούς, ίσα ίσα. Διαθέτουμε τους καλύτερους στον κόσμο. Καμιά φορά, γίνομαι γραφικός γιατί οι μαρκίζες -είτε τηλεοπτικές είτε θεατρικές- δεν καταλαμβάνονται ως επί το πλείστον από άξια ονόματα. Στο μεγαλύτερο ποσοστό βλέπεις ταλαντούχους στα παρασκήνια και όχι επί σκηνής ή μπροστά στην κάμερα. Γι’ αυτό και βλέπεις πάρα πολλούς «πρωταγωνιστές» να παίζουν κάποιο μεγάλο ρόλο σε τρία ή τέσσερα μεγάλα κανάλια και όταν βγαίνουν στο θέατρο να τους καταπίνει η σκηνή. Πάντα υπήρχε το θέμα της μαρκίζας. «Θέλω το όνομά μου πάνω από το άλλο, θέλω εκείνο ή το άλλο». Ο Ελληνας είναι όλο «θέλω». Οταν φέρνει εισιτήρια κάποιος, σου λέει ευθέως «τα φέρνω» και όταν δεν στα φέρνει σου λέει «φταίει το σενάριο» ή η διαφήμιση.