Τη νύχτα οι δρόμοι στο κέντρο της Αθήνας αλλάζουν, σαν τα σκηνικά στα θέατρα, και η σκηνή ανεβάζει τη ζωή των άλλων. Ενα μωσαϊκό ανθρώπων με δική τους γλώσσα, δικούς τους κανόνες συμπεριφοράς, με πολλές ταυτότητες. Αποροι, άστεγοι, ναρκομανείς, ιερόδουλες, τραβεστί.
Δίπλα τους, περπατούν και άλλοι... Τους ακολουθούν χωρίς να ρωτούν, ακούν χωρίς να κριτικάρουν, ενημερώνουν χωρίς να πιέζουν, προσφέρουν βοήθεια χωρίς να την επιβάλλουν. Εχουν πολλά ονόματα: Γιατροί του Κόσμου, Το Στέκι του ΟΚΑΝΑ, το ΚΕΘΕΑ ΕΞΕΛΙΞΙΣ, ομάδες του Δήμου Αθηναίων από το Κέντρο Υποδοχής και Αλληλεγγύης, η Αρχιεπισκοπή Αθηνών, το σωματείο «Νέα Ζωή» της Ευαγγελικής Εκκλησίας.
Τη δουλειά τους την επιβάλλει η πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που καλύπτεται από θάνατο κι από ζωή.
Αθόρυβα και με ιδιαίτερη προσοχή περπατήσαμε δίπλα τους. Η σχέση εμπιστοσύνης που έχουν δημιουργήσει είναι εύθραυστη. Συναντήσαμε τουλάχιστον 30 άτομα, άντρες, γυναίκες, κοινωνιολόγους, ψυχολόγους, πρώην χρήστες.
«Αποδεχόμαστε τα πάντα»
Ο δρόμος κρύβει μεγάλες δυσκολίες, μας λένε. Εκπαιδευόμαστε αλλά με την πείρα τις αντιμετωπίζουμε. «Στόχος», λέει ο υπεύθυνος της ομάδας της Αμεσης Πρόσβασης του ΚΕΘΕΑ Παν. Σαϊβανίδης, «δεν είναι να οδηγήσουμε τους χρήστες στη θεραπεία. Δεν είμαστε "κράχτες" ούτε ηθικολογούμε, το ζητούμενο είναι να είναι ασφαλείς μέσα στη χρήση και να έχουν ποιοτικότερη ζωή. Ο,τι και να είναι, κλέφτες, πόρνες, ναρκομανείς, αποδεχόμαστε τα πάντα. Η εχεμύθεια είναι δεδομένη».
Ενα από τα προβλήματά τους είναι και η σχέση τους με την αστυνομία: «Μας συναντούν καθημερινά, γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουμε. Εχουν γίνει ημερίδες που πληροφορούνται τη δράση των προγραμμάτων μας. Κι όμως συνεχώς μάς αντιμετωπίζουν με καχυποψία. Δεν βάζουν μόνο εύκολα χειροπέδες στη χρήση, μας ζητούν συνεχώς εξακρίβωση στοιχείων και αυτό είναι μεγάλη τροχοπέδη στη δουλειά μας. Χάνουμε πολύτιμο χρόνο.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου